Κειμενογράφοι και το bullying στη δημιουργικότητα

Πόσο άνετα νιώθεις να μοιραστείς τις ιδέες και τα κείμενά σου με μια ομάδα; Από τι εξαρτάται η ποιότητα της δουλειάς σου και τελικά, ποιος πραγματικά μπορεί να κρίνει αν είσαι καλή/ός ή κακή/ός κειμενογράφος;

Αν έχεις ενδοιασμούς για το αν θα είσαι καλή/ός κειμενογράφος, τότε ίσως αυτό το κείμενο να σε ενδιαφέρει:

Αυτά που γράφει ένας κειμενογράφος, μπορεί σε άλλους να αρέσουν και σε άλλους όχι. Γι’ αυτό, πολλοί νομίζουν ότι φταίει το αντικείμενο ή ο πελάτης. Κάποιοι το ρίχνουν στην έμπνευση, το κέφι, την κούραση ή ακόμη και την πάστα του ανθρώπου πίσω από το κείμενο. Αλαζονείες, εγωισμοί, πριμαντόνες. Φυσικά και παίζουν ρόλο.

Καταλήγω όμως πως τίποτε δεν είναι πιο καθοριστικό για την ποιότητα των κειμένων και των ιδεών ενός γραφιά από την αντιμετώπιση που θα λάβει όταν τα εκθέσει στους προϊσταμένους του.

Αν ρωτήσεις όλους όσους έχω συνεργαστεί τόσα χρόνια να σου πουν τη γνώμη τους για τα κείμενα ή τις ιδέες μου, θα πάρεις διάφορες απαντήσεις.

Αν το σκεφτείς λιγάκι όμως, είμαι ο ίδιος άνθρωπος. Η γραφή μου, είναι μία. Κι αν μιλήσουμε συγκεκριμένα για διαφημιστικό κείμενο και ιδέες, η τεχνική και οι λέξεις μου αν θες, είναι ακόμη πιο συγκεκριμένες, καθώς συνήθως ορίζονται από το εκάστοτε προϊόν, το πλαίσιο της ιδέας ή το concept.

Τι είναι όμως αυτό που θα με κάνει να γράψω τέλεια στη μια περίπτωση και τυπικά στην άλλη; Τι είναι αυτό που κάνει κατά καιρούς κάποιους συνεργάτες να ενθουσιάζονται με τη δουλειά μου και άλλους να τη θεωρούν έως και αδιάφορη;

Θα στο πάω μέσω Λαμίας γιατί έχω να σου γράψω καιρό και λέω να ξεδώσω με λίγη πιο χαλαρή γραφή. 🙂 Μια φορά λοιπόν, μου ζήτησαν ιδέες για το ραδιοφωνικό ενός νέου μοντέλου αυτοκινήτου. Πέρασα σχεδόν μια μέρα διαβάσματος για να καταλάβω πού έγκειται η διαφορά της μάρκας, του μοντέλου και της τεχνολογίας πίσω από το προϊόν. Έγραψα λοιπόν τρία σενάρια και τα βάλαμε κάτω να τα δούμε.

Όπως συνηθίζεται, η μια μου ιδέα ήταν εντελώς κούκου, η άλλη πιο προσγειωμένη και η τρίτη το κλασικό hard selling σενάριο που πάντα δίνεις σαν ασφαλή επιλογή. Ο υπεύθυνος λοιπόν, στάθηκε στην πρώτη ιδέα. Η καζούρα για το σουρεάλ σενάριο πρέπει να κράτησε πάνω από ώρα. Δεν μιλάω για απλή πλάκα που με αφορμή ένα αστείο σενάριο πάει σε καφρίλα, στο τέλος όλοι δεν μπορούν να σταματήσουν τα νευρικά γέλια και είναι από τις σπάνιες καταπληκτικές φάσεις μεταξύ μιας ομάδας.

Μιλάω για καζούρα. Υφάκι, αποδόμηση λέξης προς λέξη με σπόντες για το υπόβαθρό σου και το πως βλέπεις τα πράγματα, την προφανώς απαίσια αισθητική σου και την απαραίτητη ειρωνεία που έχει οποιοσδήποτε συνήθως έχει μια θέση πάνω από σένα. Δεν είμαι πια παιδάκι για να μου δημιουργήσουν θέματα οι κακότροποι, οπότε μη φανταστείς ότι σε κάθε απόρριψη κειμένου τα βάφω τίποτε μαύρα. Έτσι και τότε, θυμάμαι έδωσα σε λίγες ώρες δύο ακόμη εντελώς ασφαλείς ιδέες με τυπικά κείμενα και ήταν όλοι πολύ ευχαριστημένοι.

Και ζήσαμε εμείς καλά; Εγώ σίγουρα ναι. Ο δημιουργικός διευθυντής δεν κατάλαβε τίποτε. Μονάχα πως το μόνο που έπαιρνε από εμένα έκτοτε ήταν «ασφαλή» κείμενα. Γουστόζικα καμιά φορά αλλά μόνο τόσο όσο μου είχε επιτρέψει. Σωστότατα σε επίπεδο ιδέας και κειμένου αλλά έλειπε η τρέλα, το κέφι, το κάτι που θα τα έκανε να διαφέρουν από το σωρό. Πάντα ασφαλή κείμενα.

Το κλειστό Facebook γκρουπ για αρθρογράφους, 
συγγραφείς, bloggers, κειμενογράφους.

 

Μάντεψε λοιπόν τώρα πώς έκρινε τη δουλειά μου αυτός ο άνθρωπος. Από τα 10 πράγματα που είχα στο μυαλό μου, επέλεγα να ακούσει μόνο το 1 και αν. Αν δεν υπήρχε η καζούρα, δεν θα είχε διαφορά για εμένα αν θα του άρεσαν ή αν επέλεγε να δείξει τα τρελά μου κείμενα στους πελάτες, ούτε καν αν θα τα δεχόταν εκείνος. Όμως το bullying σε «κλείνει».

Τα μέλη της ομάδας δεν νιώθουν άνετα και έτσι επιλέγουν να μοιραστούν ελάχιστα.

Έτσι, η ομάδα κρίνεται από αυτά που επιλέγουν τα μέλη της να μοιραστούν, όχι από αυτά που θα πρότειναν αν ένιωθαν άνετα. Σε κάποιες επόμενες δουλειές, κάποιοι με ενέπνεαν και ένιωθα χαλαρή. Έδειχνα λοιπόν μερικά παραπάνω πράγματα και ανάλογα την αντίδραση, αποκάλυπτα περισσότερα ή με «έκλεινα» πάλι. Απλό ένστικτο επιβίωσης. Άλλωστε την τρέλα/ταλέντο/όρεξή του ο καθένας μας δεν έχει καμία ανάγκη να τη βγάλει στα κείμενα της δουλειάς. Το καλό με έναν γραφιά είναι πως μπορεί να γράψει οπουδήποτε αλλού ό,τι του κατέβει. Καλή ώρα. 😉

Ακούω συνήθως γύρω μου “creative” directors να κρίνουν κειμενογράφους για αυτά που έκαναν, είπαν ή έγραψαν.  Το χειρότερο πράγμα που μπορεί να πάθει ένας creative είναι να μην έχει ιδέα τι επέλεξαν να μην του πει η ομάδα του ή τι δεν επέτρεψε να ακούσει. 

Γιατί τα γράφω όλα αυτά;

Αν είσαι νέος ή και παλιός κειμενογράφος και κάποιος έκρινε πολύ ασφαλή, τυπικά ή και βαρετά τα κείμενα ή τις ιδέες σου, αναρωτήσου πόση ασφάλεια νιώθεις να του γράψεις τρέλες.

Ακόμη, θεώρησε με μεγάλη ακρίβεια, πως κάθε «δημιουργικός» προϊστάμενος που ευνουχίζει τις ιδέες και τα κείμενα γύρω του, δεν έχει την παραμικρή ιδέα τι εκπληκτικές δουλειές έχει χάσει. Για να είμαι πιο ακριβής, δεν έχει ιδέα ότι θα μπορούσαν οι γύρω του να έχουν καλύτερες ιδέες, γενικώς. Φταίει όμως μόνο ότι δεν επέτρεψε να ακουστούν. Ευτυχώς το Σύνδρομο του Θεού, τους προστατεύει από κάτι τέτοιες τραγικές αλήθειες. 😉

Το ρεζουμέ; Μην ασχοληθείς πολύ, απλά προχώρησε σε άλλα πιο ελεύθερα μονοπάτια! 😉

Μήπως να φτιάξεις το δικό σου επαγγελματικό blog για να μην έχεις ανάγκη κανέναν;

Διάβασε ακόμη:

➡ Έτοιμα πρότυπα για να γράψεις τους πιο αποτελεσματικούς τίτλους

➡ Χτίσε στρατηγική για το ημερολόγιο δημοσιεύσεων στα social media

➡ Γράψε τα πιο αποτελεσματικά call to action

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *