Πότε μπορείς να ονομάζεσαι συγγραφέας;

Αληθινός συγγραφέας είναι μόνο ο λογοτέχνης ή όλοι όσοι καταπιάνονται με τις λέξεις; Ο κειμενογράφος, ο blogger, ο αρθρογράφος, πόσο δημιουργικοί είναι τελικά;

 

Στις μέρες μας, το επάγγελμα του συγγραφέα τείνει να συνδέεται σχεδόν αποκλειστικά με τη λογοτεχνία.

Είναι σχεδόν ύβρις για τους περισσότερους να χρησιμοποιείς αυτήν την ιδιότητα για να περιγράψεις τη δουλειά σου ακόμη κι αν καταπιάνεσαι με τις λέξεις, εάν τα εισοδήματά σου δεν προέρχονται αποκλειστικά από δικαιώματα βιβλίων ή έστω στήλες και άρθρα λογοτεχνικά.

Από την άλλη, πολλοί διαφημιστές ή και bloggers απαιτούν να λογίζονται τουλάχιστον ως Τολστόι, υιοθετούν με μανία κάθε στερεότυπο περί συγγραφής και αρνούνται να σε ακούσουν εάν η κάθε φράση σου δεν περιέχει τουλάχιστον μια φορά  τη λέξη δημιουργικότητα.

Συγγραφείς και… συγγραφείς

Έχοντας περάσει από όλα σχεδόν τα μετερίζια της γραφής, από το blogging στη λογοτεχνία και τα μυθιστορήματα και παράλληλα την κειμενογραφία, θεωρώ πως είναι λίγο μπερδεμένες οι έννοιες και δύσκολα θα βγάλει κανείς άκρη.

Για μένα, σύμφωνα με τον ορισμό της λέξης, συγγραφέας πρέπει να ονομάζεται οποιοσδήποτε γράφει και ειδικά, όποιος κερδίζει τα προς το ζην με τη γραφή. Άσχετα με τι είδους κείμενα καταπιάνεται.

Είτε γράφεις νυχθημερόν για φυτικά σαμπουάν και κρέμες, είτε για τη μέρα σου στη δουλειά, είτε για πνιγηρές ατμόσφαιρες, είτε ποιήματα, από τη στιγμή που καταπιάνεσαι με τις λέξεις, είσαι συγγραφέας. Διότι συγγράφεις. Παράγεις γραπτό λόγο.

Δυστυχώς όμως, η λέξη “συγγραφέας” χρησιμοποιείται μόνο για τα πιο δημιουργικά είδη γραφής ενώ υπάρχουν πολλές κατηγορίες ώστε να διαχωρίσει κανείς το είδος που γράφει. Υπάρχουν οι λογοτέχνες, οι παραμυθάδες και οι ποιητές, οι στιχουργοί, οι σεναριογράφοι, οι αρθρογράφοι, οι δημοσιογράφοι, οι blogger, οι κειμενογράφοι, οι συγγραφείς περιεχομένου και πλήθος άλλοι.

Κι αν νομίζεις πως είσαι “δημιουργικός” όπως με μεγάλο καμάρι ακούω από πολλούς στις διαφημιστικές εταιρείες επειδή σκέφτηκαν ένα ευφάνταστο σλόγκαν ή ένα καλό σενάριο για μια διαφήμιση, τότε μάλλον πρέπει να το ξανασκεφτείς, διότι η δημιουργικότητα έχει τρεις προϋποθέσεις: ελευθερία, δικές σου ιδέες και χρόνο.

Οι λογοτέχνες, έχουν την ελευθερία να επιλέξουν το θέμα τους χωρίς να ερευνήσουν λέξεις-κλειδιά και χωρίς να διαβάσουν τα άπαντα του κάθε brand. Έχουν την ελευθερία να γίνουν όσο αστείοι, καυστικοί και σαρκαστικοί επιθυμούν.

Έχουν τη μεγάλη ελευθερία να παίξουν όσο θέλουν με τις λέξεις, να φτιάξουν δικές τους και να μην νοιαστούν αν ο πελάτης συμφωνεί με τις ιδέες τους, αν το μέγεθος των κειμένων είναι καλό ή ποια θα είναι τα αποτελέσματα και οι πωλήσεις  τους στο target group. Επίσης, έχουν περισσότερο χρόνο να δημιουργήσουν κάτι αντικειμενικά όμορφο, αληθινά πολύτιμο και με διαχρονική αξία που ίσως διαβάζουμε για χρόνια.

Από την άλλη, το επαγγελματικό γράψιμο για σκοπούς διαφήμισης, επικοινωνίας και πωλήσεις ή έστω, σε ένα επαγγελματικό blog, έχει πιο πεζά θέματα να διαχειριστεί και σχεδόν καθόλου χρόνο. Ένας blogger για παράδειγμα, χρειάζεται να δημοσιεύει τουλάχιστον δύο κείμενα την εβδομάδα αν και σίγουρα έχει περισσότερο χρόνο από έναν κειμενογράφο ή μία αρθρογράφο που πρέπει να παραδώσουν πολλαπλάσια κείμενα «χθες».

Η αλήθεια είναι, πως η λογοτεχνία και κάποιες μορφές blogging είναι άπειρα πιο διασκεδαστικές και δημιουργικές όχι όμως λιγότερο προκλητικές από την διαφημιστική γραφή.

Τα χαρακτηριστικά του συγγραφέα

Αν ως επίδοξος συγγραφέας αναρωτιέσαι εσύ πού ανήκεις και αν πραγματικά έχεις μια μικρή φυσική κλίση στο γράψιμο, τότε ίσως μερικά χαρακτηριστικά των συγγραφέων σε βοηθήσουν να ξεπεράσεις τους ενδοιασμούς σου.

Προσωπικά, όταν ξεκίνησα να γράφω συνειδητοποίησα ότι μου αρέσει να διαβάζω και να γράφω ενώ ακόμη και στη διαφήμιση, η έμπνευσή μου σε κάθε έρευνα προέρχεται πάντα από λέξεις και κείμενα. Αδυνατώ να βρω οποιαδήποτε ιδέα με εικόνες, διασκεδάζω σχεδόν αποκλειστικά με κείμενα και λεξιπλασίες, ενώ δεν έχω πιο αγαπημένη ασχολία απ΄ το να πρέπει να διαβάσω άγνωστες λέξεις και να δημιουργήσω δικές μου.

[Εννοείται, πως μακράν η αγαπημένη μου σελίδα είναι το slang ενώ μια από τις πιο χαρούμενες στιγμές της καριέρας μου ήταν η προσθήκη μου ως αναφορά στον ταδόπουλο. 🙂 ]

Αυτό το κοινό στοιχείο λοιπόν, το έχω συναντήσει στους περισσότερους ανθρώπους της γραφής. Η αγάπη για τις λέξεις εκτείνεται παντού. Αν λοιπόν:

    • σκέφτεσαι μόνο με λέξεις,
    • εμπνέεσαι κυρίως από λέξεις
    • απολαμβάνεις πολύ το διάβασμα
    • ξεχνιέσαι με το γράψιμο
    • και μπορείς να ξοδέψεις ώρες ολόκληρες για να ανακαλύψεις (ή και να εφεύρεις) την κατάλληλη λέξη να γράψεις

τότε μάλλον διαθέτεις μερικά από τα πιο ενδεικτικά χαρακτηριστικά ενός συγγραφέα!

Το μόνο ερώτημα λοιπόν που θα δεχόμουν για κάποιον που γράφει, δεν είναι εάν πρέπει να ονομάζεται συγγραφέας ή όχι, αλλά εάν είναι καλός ή κακός συγγραφέας, πάντα στο είδος του. Εκεί, ο καθένας έχει το δικαίωμα να ισχυριστεί οτιδήποτε. Όλα τ’ άλλα είναι είτε αναχρονιστικά στερεότυπα, είτε –για όσους τα υιοθετούν- αδικαιολόγητο ψώνιο. 🙂

Ακόμη:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *